Voor de emigratie ouders: Wat met mijn gezin en kinderen ?

Samen met de kinderen zich voorbereiden naar je nieuwe woon-omgeving in Tenerife.

U heeft beslist om een nieuw leven te beginnen in Tenerife. Weg van de werkstress, de files en van van de grijze wolkendagen. Een nieuw leven beginnen, met nieuwe kansen en nieuwe uitdagingen. Maar wat met mijn gezin en kinderen? Als je een gezin hebt, dan lijkt de beslissing om daadwerkelijk te vertrekken, moeilijker om nemen. Je beslist immers niet alleen voor jezelf maar ook voor je kinderen. Allerhande vragen blijven in je achterhoofd hangen. Kan je ze dat wel aandoen ? Zullen ze echt wel kunnen wennen ? Zullen ze wel gelukkig worden in hun nieuwe land ? En hoe gaat dat daar met scholen ? Met de taal ? Met vriendjes en vriendinnetjes ? Zullen ze wel geaccepteerd worden ? Of blijven ze altijd buitenlanders en buitenbeentjes ?

Emigreren met kinderen kan!

Uiteindelijk ga je ook omdat je het beste wil voor jezelf en voor je kinderen. Het belangrijkste om weten is dat uw kinderen in het hele proces uw gevoelens weerspiegelen. Wat jij voelt, voelen zij. De ups en de downs. En dat betekent dat als je goed in je vel zit, uw kinderen ook gelukkig zijn. Waar in de wereld jullie ook maar bevinden. Zolang als jij ze, samen met je partner, maar een veilige thuisbasis geeft. DAT is de ALLERBELANGRIJKSTE basis voor je kinderen!

Met die enige echte gouden regel in het achterhoofd willen wij emigratie ouders onder ons nog een aantal tips meegeven.

De voorbereidingsfase alvorens te vertrekken:

  1. Realiseer je dat het aan de ouders is om het besluit te nemen (bij kinderen tot ong. 12 jaar). Het besluit om al dan niet te emigreren, is een keuze die binnen een gezin alleen door de ouders genomen kan worden. Veel ouders proberen tijdens de besluitvormingsfase hun kinderen te polsen: hoe zou jij het vinden als...? Sommige kinderen zijn dolenthousiast. Anderen willen er niets van weten. Terwijl we het vragen, weten we ook dat het voor een kind erg lastig is om in te schatten wat een emigratie inhoudt. Als volwassene is het al ingewikkeld om alle consequenties te overzien. Voor een kind is dat nog veel moeilijker. Kinderen hebben wel verwachtingen over hoe het zal zijn en wat de directe gevolgen zijn, maar zij kunnen daarin niet echt een besluit nemen. Toon vastberadenheid als ouder. Je kinderen hebben dat nodig.

  2. Kinderen zijn eerlijker in het onderkennen van de directe consequenties. Het besluit om te emigreren is vaak een lange termijn doel. Als volwassene neem je alles wat daarbij komt kijken voor lief, ervan uitgaande dat de winst uiteindelijk groot genoeg zal zijn. Gevoelens als verdriet en onzekerheid kunnen we dan soms wegstoppen omdat ons dat van ons plan af kan houden. Kinderen doen dat niet. Zij kijken niet zover vooruit. Ze kunnen je een duidelijke spiegel voorhouden van alles wat jij als ouder probeert te onderdrukken'. Ze ervaren de consequenties van dit besluit direct en winden er geen doekjes om. Afscheid nemen doet gewoon pijn en daar hebben ze gelijk in.

  3. Probeer je kind niet om te kopen met onrealistische beloftes. Het is verleidelijk om je kind een heel mooi plaatje voor te houden in de hoop dat ze daarmee instemmen met jouw besluit. Forceer je kind niet om zo snel mogelijk gelukkig te zijn met jouw besluit. Geef je kind de tijd om in zijn eigen tempo deze verandering te verwerken. Vraag niet te vaak wat hij of zij er van vindt in de hoop dat het antwoord positief zal zijn.

  4. Hoe beter je kind de taal spreekt, hoe makkelijker het zal zijn om straks te communiceren! Bereid je kind op een speelse manier zoveel mogelijk voor, zodat het handgrepen heeft om straks contact te leggen en vriendjes te maken. Indien mogelijk, geef je kind taalonderwijs voor vertrek, al dan niet via een taleninstituut of speciale instellingen gericht op kinderonderricht. Dit is erg belangrijk bij kinderen vanaf 6, 7 jaar, zeker wanneer het vrijwel direct na de emigratie naar school gaat.

  1. Geef je kind de ruimte om in het hier en nu te leven! Soms zijn ouders zo vol van de emigratie dat dit het enige onderwerp van de discussie lijkt. Voor kinderen gaat het gewone leven echter gewoon door. Je kunt ze goed voor bereiden op hun emigratie, laten meedenken en zover mogelijk meebeslissen, maar wanneer de emigratie nog enige tijd op zich laat wachten, zorg er dan voor dat je kind voorlopig doorgaat met zijn eigen leven. Zorg dat niet alles in het teken staat van de emigratie die over een x-aantal maanden gaat plaatsvinden. Zorg dat je zelf ook in het hier en nu blijft en niet - bij wijze van spreken - al gedeeltelijk vertrokken bent.

Eindelijk verhuisd en het begin van een nieuw leven:

  1. Zorg voor een fijne thuisbasis. De eerste periode na je daadwerkelijke emigratie is een stresserende tijd. Alles is nieuw en er is zoveel om te ontdekken. Dat geldt voor je kind, maar ook voor jezelf. Voor een kind is het belangrijk om te zorgen dat er een duidelijke thuisbasis is. Een plek waar het vertrouwd is, veilig, duidelijk en waar niet zo hard gewerkt hoeft te worden. Een plek waar je je even kan terugtrekken als je daar behoefte aan hebt en waar je jezelf kan zijn. Tip: Probeer niet krampachtig alles in de hand te houden. Alles zal namelijk anders lopen dan je van te voren hebt bedacht. Je kan je niet meer baseren op de Belgische of Nederlandse situatie. Leef het leven met de dag, en neem je beslissingen, iedere dag opnieuw, op basis van je nieuwe refentiekader, de situatie in je nieuwe land.

  2. Zorg dat je bewust tijd en ruimte maakt om je kinderen te begeleiden voor, tijdens en na de emigratie. Dat lijkt voor de hand te liggen, maar de praktijk wijst uit dat ouders voor en na de emigratie vaak druk zijn met het regelen van de praktische zaken. Wanneer je -om welke reden dan ook- niet in de mogelijkheid bent om zelf voldoende tijd of ruimte voor de kinderen vrij te maken, zorg dan dat er iemand anders in de buurt is die de kinderen opvangt en begeleidt .

  3. Zorg voor structuur en regelmaat wanneer je merkt dat je kind dat nodig heeft na de emigratie, dat geeft rust en duidelijkheid in de nieuwe situatie. Wanneer je zo snel mogelijk het gewone leven oppakt en een dagelijks ritme creëert, kan je kind dat veel veiligheid en houvast geven.

  4. Laat je kind zelf het tempo aangeven waarin het zich wil aansluiten bij (sport)clubs e.d. Er is niets mis mee om je kind te stimuleren om nieuwe dingen te onderzoeken en nieuwe vriendjes te maken, maar respecteer wel het tempo van je kind. Zorg dat het zich veilig genoeg voelt en respecteer de snelheid waarmee hij of zij een volgende stap naar buiten wil zetten.

  5. Wees erop bedacht dat je openstaat voor de negatieve emoties van je kinderen zoals boosheid, teleurstelling of onzekerheid in het begin. Het is begrijpelijk dat je graag wil dat je emigratie voor iedereen een succes wordt, maar daarvoor is het ook belangrijk om ruimte te geven aan negatieve emoties die dit kan oproepen bij je kinderen. Geef ze de ruimte om deze emoties te uiten en laat hen voelen dat je bij ze bent en hun gevoelens begrijpt. Probeer niet te snel met een oplossing te komen, zorg dat het er gewoon mag zijn. Mocht de situatie wel om een oplossing vragen, zorg dan dat het kind zelf oplossingen (mee)bedenkt. Tip: Heimwee is een realiteit. Alhoewel dat de meeste echtgenoten daar minder last van hebben, hebben de vrouwen en de kinderen echter heimwee, allemaal, zonder uitzondering. Niet zozeer naar hun vorig land, maar wel naar de mensen, de familie, de vrienden. Probeer dat gevoel niet weg te stoppen maar accepteer het. Je hoeft er geen drama van te maken, maar praat erover, huil zonodig samen, schrijf brieven, bel oma, doe wat nodig is. Want het is gewoon verdrietig dat je iemand erg mist! Voor jou en voor je kinderen. Durf los te laten om opnieuw te beginnen. Ook al heb je heimwee, er komt een moment dat je je realiseert dat je je vorig leventje niet meer heb. Er komt wat anders voor in de plaats.

  1. Maak je geen zorgen: je kinderen leren echt de nieuwe taal Allemaal hopen we dat de kinderen zich binnen drie maanden verstaanbaar kunnen maken in de nieuwe taal. Dat is een illusie. Het kost ze minimaal een half jaar om een deftige basis te leggen. Maar na een jaar zijn de meeste taalproblemen verdwenen en kunnen ze zich goed redden. Maak je dus geen zorgen als je kind na drie maanden nog nauwelijks de nieuwe taal spreekt. Maar vaak verstaan ze dan al meer dan je denkt. Realiseer je dat ieder kind op zijn eigen manier leert. Sommigen leren door doen en hebben geen schroom, anderen leren door luisteren en spreken pas als ze geen fouten meer maken.
  1. Houd rekening met de leeftijd van je kinderen Kleine kinderen passen zich makkelijker aan dan grote. Want kleine kinderen leven het leven van hun ouders, terwijl grote kinderen al begonnen zijn met het opbouwen van hun eigen leventje. Grote kinderen moeten datgene wat ze inmiddels opgebouwd hebben dus achterlaten bij vertrek naar een ander land. Dat moeten ze dan wel willen! Ook op school is het voor oudere kinderen lastiger. Ze kunnen niet presteren door de taalachterstand en het leggen van nieuwe contacten gaat minder spontaan dan bij de kleintjes. Tot zo'n jaar of 10, 12 gaat het meestal wel goed. Het wordt pas lastiger als de kinderen in de puberleeftijd komen. Lastiger maar zeker niet onmogelijk. Veel hangt dan echter af van de houding van het kind zelf.

  2. Integreer en blijf vooral jezelf Het leren van de taal, het respecteren van de lokale gebruiken, het leggen van contact met je buren, met de ouders van vriendjes en vriendinnetjes, het deelnemen aan de lokale folklore, dat zijn allemaal dingen die helpen om jezelf thuis te voelen in je nieuwe land. En dingen die jou en je kinderen helpen om geaccepteerd te worden. Integreren betekent echter niet dat je zonder na te denken je zou moeten toeleggen op alle gebruiken van je nieuwe land. Blijf jezelf en verloochen nooit je eigen normen en waarden.

  3. Bedenk: als jij gelukkig bent zijn je kinderen het ook We maken ons allemaal zorgen over het welzijn van onze kinderen. We proberen in hun hoofdjes te kruipen om te zien wat daar allemaal in omgaat. We doen ons best en halen alle middelen uit de kast om te zorgen dat ze zich happy gaan voelen in hun nieuwe omgeving. En soms vergeten we dan het belangrijkste. Zelf gelukkig worden dus.

Als jij je goed voelt, als jij gelukkig bent, dan straal je dat ook uit naar je kinderen. Dan voelen ze zich veilig en vinden ze zonder problemen hun plekje in het nieuwe land.